Źle się dzieje w państwie duńskim rzekł oficer Marcellus, widząc jak Hamlet podąża za widmem, nie zważając na liczne wkoło protesty. I tak ja, parafrazując owego Marcellusa, powiadam, że źle się dzieje w państwie polskim, w którym jego aparat ścigania podążając za widmem statystki, nie zwraca żadnej uwagi na liczne ostrzeżenia i okrzyki protestu.

Kilka dni temu spotkałem się ze starym znajomym, z którym przez wiele lat miałem okazję współpracować w zwalczaniu rożnego rodzaju przestępczości kryminalnej na terenie miasta i powiatu kłodzkiego. Odwiedziłem go w Kłodzku, aby porozmawiać o tym jak to się stało i dlaczego się stało, że młody i dobrze rokujący policjant swą policyjną karierę zakończył już po 3 latach i to z wyrokiem skazującym na koncie. Wyrokiem za składanie fałszywych zeznań. Z takim „kontem” w zasadzie życie ma złamane, bo kto w dzisiejszych czasach przyjmie osobę z wyrokiem. Będzie musiał jakoś przetrwać do zatarcia skazania, ale wiem (i on wie również), że będzie to bardzo trudne.

Rozmawiając z nim, zgodziłem się z jego opinią, że praprzyczyną fatalnej kondycji polskiej Policji jest niezrozumiały pościg za wynikami, czyli ciągle spoglądanie się na statystyczne słupki. A przecież policja ma za zadanie walczyć z przestępczością i w ten sposób chronić obywateli, oraz prawidłowe funkcjonowanie państwa, a statystyka ma mieć w tym wszystkim jedynie rolę informacyjną, aby państwo wiedziało, jakie są efekty działania tego organu. Nic więcej. Statystyka więc nie może być jedyną i najważniejszą busolą wskazującą, jak policjanci mają funkcjonować, by bez przerwy powiększać osiągane wyniki.

Policja to nie zakład produkcyjny, gdzie jego wyniki ekonomiczne mają wpływ na dochody pracownik, a więc siłą rzeczy, poziom tych wyników stymuluje ich zachowanie się w pracy. Policja to organ budżetowy, czyli finansowany w całości z naszych podatków i jakakolwiek statystyka nie winna być jedynym miernikiem jej efektywności. Bo przyjęcie takiego właśnie miernika i wskaźnika rodzi patologię, którą coraz częściej obserwujemy i odczuwamy.

To właśnie dla statystyki przełożeni wymuszają na podwładnych, aby wyniki były coraz bardziej efektowne, co w rezultacie doprowadza tychże podwładnych do stresów i powoduje, że zdolni są do łamania prawa, aby tylko nałożone na nich wskaźniki efektywności osiągnąć. Przełożeni, nie będący przecież ostatnimi debilami, widzą to, ale udają, że są ślepi i głusi, bo i na nich ciąży presja ich przełożonych. A ci z kolei nie chcą słyszeć, jak ta cała policyjna rzeczywistość skrzeczy. I mamy to, co mamy.

Zresztą nie tylko statystyka jest winna, bo na to wszystko nakłada się fatalny sposób rekrutacji, powodujący, że w policyjne szeregi przedostają się osobnicy o zachwianej psychice. Dowodem na to są coraz liczniejsze przypadki niczym nieuzasadnionych brutalnych zachowań zbyt wielu funkcjonariuszy. Nie każdy potrafi być brutalnym dla samej brutalności. To trzeba po prostu lubić, a poczucie bezkarność (świadomość tuszowania przez przełożonych) powoduje, że coraz nowe zdarzenia tego typu mnożą się jak grzyby po deszczu.

Dlaczego więc, zapyta ktoś, tacy psychicznie niezrównoważeni do policji dostają się bez żadnego problemu? Ano dlatego – odpowiem – że instytucja ta powoli staje się rodzinną korporacją zatrudniającą coraz większe rzesze członków rodziny i znajomych królika. Bo policja, to już jedna z niewielu instytucji, która daje bezpieczeństwo socjalne i gwarancję spokojnej pracy do emerytury. Byle by się tylko nie wychylać. I dlatego przez pozornie gęste sito eliminacji, tak kiepskie jednostki się przedostają, bo i tak na końcu decyduje człowiek, czyli psycholog ustalający, czy otrzymany profil psychologiczny kandydata nie odstaje od potrzeb policyjnych. A tam gdzie decyduje człowiek, a nie uzyskane wyniki rekrutacji, zawsze interesy znajomych i rodziny królika biorą górę.

O policjancie z Kłodzka, któremu przyjęty system przetrącił karierę przez to, że „wymusił” na nim złożenie fałszywych zeznań, w imię niezrozumiałej próby ochrony policjanta psychopaty, którego ukaranie mogłoby źle wpłynąć na obraz miejscowej komendy, napiszę szczegółowo już niedługo. Bo będę tego chłopaka bronił i pomagał mu w odzyskaniu dobrego imienia. Mam nadzieję, że sąd apelacyjny dostrzeże nie tylko suche fakty, ale także ich generujące zło przyczyny.

Napisz komentarz (0 Komentarzy)

   Czas mnie goni i o 11:00 muszę być na wałbrzyskich ogródkach działkowych na Podzamczu, gdzie odbędę ważne spotkanie. O godz. 14:: kolejne spotkanie, tym razem z ekipą telewizyjną, która oczekuje na moją pomoc, jako przewodnika po zaułkach wałbrzyskiej sprawiedliwości. Pod wieczór kolejne spotkanie z osobą, o której na razie nic nie będę pisał, aby jej nie zaszkodzić.

Z braku czasu, moje dalsze rozważania na temat rewolucji w postępowaniu karnym przełożę na dzień jutrzejszy.

Napisz komentarz (0 Komentarzy)

   Wielu moich znajomych mówi mi, że niekiedy przejawiam nazbyt agresywną postawę antyamerykańską, co z moimi częstymi „prorosyjskimi” wypowiedziami sytuuje mnie w miejscu, w którym ustawia się tzw. „szpiegów Putina”. W zasadzie nie dyskutuję z takimi ocenami, bo jak wytłumaczyć komuś, że moja „antyamerykańskość” i jednocześnie „prorosyjskość” jest efektem osobistej oceny tego, co się działo kiedyś i dzieje się dzisiaj. Jest efektem troski o zachowanie „polskości”, która w moim mniemaniu zanika na naszych oczach i mało kto przeciw temu protestuje. Ba … mało kto zdaje sobie z tego sprawę.

W czasach zwanych „słusznie minionymi”, a więc w czasach kiedy Polska – zdaniem panów Tuska i Komorowskiego – znajdowała się pod sowiecką okupacją, wszyscy mówiliśmy i czytaliśmy czystą polszczyzną, bo obecność radzieckich wojsk przejawiała się jedynie tylko ich widokiem. I to w zasadzie w kilku polskich miastach. Dzisiaj zalewa nas prymitywny (najczęściej) chłam made in USA, którego celem jest ogłupianie nas, abyśmy stali się bezwolnymi durniami. I wielu już takich (zbyt wielu) w Polsce zobaczyć i usłyszeć można w każdym miejscu. Również w telewizji i w radiu, nie wspominając o gazetach.

Każdy, kto ma w domu telewizor, może zrobić sobie prywatny przegląd programów w stacjach, które odbiera, ale przede wszystkim tych nadawanych w Polsce, aby się przekonać, iż królują w nich kretyńskie amerykańskie filmy – badziwie, naszpikowane wulgaryzmami, krwią, flakami, scenami morderstw, gwałtów, masakr i tych naprawdę kretyńskich pościgów samochodowych, gdzie na końcu wszystko wybucha i fruwa sobie w powietrzu. I to się dzieje każdego dnia. Jakieś durnowate filmy kryminalne, o wampirach, zombie, kosmicznych potworach, albo ludziach, których nigdy w życiu nie chcielibyśmy spotkać na ulicy, a tym bardziej gościć ich w naszych domach. A oni są codziennie z nalepką „made in USA” na czole. I mącą nam w głowach, a szczególnie naszym latoroślom. Później się dziwimy, że młodzież jest taka, jaka jest.

Możecie mi wierzyć lub nie, ale w czasach mojej młodości, takiej ordynarnej indoktrynacji nie było, a w telewizji można było oglądać świetne pozycje filmowe z całego świata i od razu zaznaczę, że tych rosyjskich było naprawdę bardzo mało. Każdy może sprawdzić, docierając w różnych prasowych archiwach do programów telewizyjnych drukowanych zarówno w prasie codziennej, jak i w tygodnikach.

Nie wspominam o doskonałej publicystyce, programach popularno-naukowych, programach dla dzieci i młodzieży, czy teatrze telewizyjnym, który był chlubą TVP.

Nikt nam na siłę rosyjskości nie wciskał, tak jak obecnie wciska się nam to amerykańskie gówno. Mógłbym napisać „shit”, bo w polskich, a często tylko w Polsce wydawanych, czasopismach aż się roi od amerykanizmów, co powoduje, iż wiele tekstów, aby je zrozumieć w całości, czytać trzeba ze słownikiem angielskim w ręku. A podobno nadal obowiązuje ustawa o ochronie języka polskiego. Ponieważ mieszkam w Polsce, jestem Polakiem, to i po polsku nie tylko mówię, ale i piszę. Również po polsku mówię niekiedy brzydkie wyrazy.

Rozpisałem się, a miał być wstęp do mojego felietonu w najnowszym numerze DB2010 (niestety, znów na str. 7), w którym przedstawiam jeden z przykładów inkorporacji z USA do Polski tamtejszych rozwiązań, które niekomicznie okazują się dla nas naprawdę korzystnymi. Zdaję sobie sprawę, że oficjalne stanowisko MSW i Prokuratury Generalnej, a także Ministerstwa Sprawiedliwości, jest całkowicie odmienne, ale nigdy nie byłem podatny na oficjalną propagandę. Zalewa nas codziennie fala fałszywych informacji, a te prawdziwe, które docierają do nas przypadkowo, szybko są przykrywane innymi, coraz bardziej ogłupiającymi.

Co mam na myśli? Ano to, że nie tak dawno jeszcze mogliśmy usłyszeć, co prywatnie mówią między sobą osoby, które z racji pełnienia najwyższych państwowych urzędów mają wiedzę z pierwszej ręki. A mówią, że Polska robi laskę Ameryce, za co otrzymuje badziewie, że jest to państwo, które istnieje tylko teoretycznie, a tak w ogóle to tylko „fiut, dupa i kamieni kupa”.

NIE BĘDĘ Z NIMI POLEMIZOWAŁ, BO PODEJRZEWAM, ŻE MAJĄ RACJĘ.

Napisz komentarz (0 Komentarzy)

Tym razem tekst mój trafił na stronę 7 tygodnika DB2010 – być może nie będzie tak kuł w oczy tym, którzy powinni się nie tylko wstydzić tego, co się w wałbrzyskiej policji dzieje, ale przede wszystkim powinni za to ponosić odpowiedzialność. No bo jak to jest możliwe, że kolejny przypadek prokuratorskich zarzutów o pobicie na terenie komisariatu policji (pierwszy, to sprawa pobitego aż do śmierci Piotra Grucy), kolejne śledztwa prowadzone przez prokuraturę okręgową i rejonowe w Świdnicy i Kłodzku, nie wywołują też żadnej reakcji szefostwa wałbrzyskiej Policji. Nie wywołują również żadnej reakcji szefostwa KWP we Wrocławiu, jak i KGP w Warszawie. A przecież zaraz po programie „Magazyn Ekspres Reporterów”, w którym 10.02.br. wyemitowany został reportaż red. Pawła Kaźmierczaka (Bezkarnie biją), redakcja tego programu powiadomiła o swych ustaleniach rzecznika prasowego KGP insp. dr Mariusza Sokołowskiego, ale Komenda Główna nie zareagowała, a przynajmniej redakcja programu Magazyn Ekspres Reporterów, żadnej odpowiedzi na swój (napisany przecież) sygnał nie otrzymała.

Nie ma żadnej reakcji na teksty, które poświęcone takim zdarzeniom zamieszczałem kilkakrotnie w tygodniku DB2010, ani też na liczne audycje czy publikacje autorstwa red. Michała Wyszowskiego. Cisza ... jak – nomen omen - na cmentarzu.

Jedynym odczuwalnym efektem była skarga rzecznika prasowego KWP we Wrocławiu, który w piśmie skierowanym do Juliusza Brauna, przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, zarzucił red. P. Kaźmierczakowi brak rzetelności dziennikarskiej i inne jakieś duby smolone. W trakcie kręcenia materiału do reportażu P. Kaźmierczak usilnie starał się o wypowiedź rzecznika prasowego KWP we Wrocławiu st. asp. Petrykowskiego, ale zamiast niego wystąpił jakiś młody funkcjonariusz (Kamil Rynkiewicz), który stwierdził, że poza sprawą pobicia Piotra Grucy, KWP we Wrocławiu nie ma żadnej wiedzy o jakichkolwiek podobnych zdarzeniach mających miejsce w Wałbrzychu.

Ciekawe, bo 23 grudnia 2014 roku, prokuratura okręgowa w Świdnicy skierowała akt oskarżenia przeciwko dwóm policjantom z I KP, którzy w trakcie wykonywania czynności służbowych (procesowych) pobili pałką zatrzymanego młodego mężczyznę o imieniu Paweł, chcąc wymusić na nim przyznanie się do popełnienia jakiegoś czynu zabronionego.

Dziwne tylko, że prokuratura zawsze w podobnych przypadkach prowadzi śledztwo w sprawie przekroczenia uprawnień, tak jakby policjanci mieli prawo bić zatrzymanego, a ponieważ bili go za mocno, to te uprawnienia przekroczyli. Oczywiście kpie sobie w tym miejscu, bo kpiną jest zapominanie o tym, iż są przepisy, które pod groźbą nawet 10 lat pozbawienia wolności, zabraniają stosowania przemocy celu uzyskania określonych zeznań, wyjaśnień, informacji lub oświadczenia. A przecież bicie, aby wymusić przyznanie jest tym, co uczyniono wobec wspomnianego Pawła na I komisariacie. Dziwne, że stawiając zarzuty i składając akt oskarżenia, prokuratura tego przepisu nie dostrzegła.

Pytanie tylko dlaczego ???

Napisz komentarz (0 Komentarzy)

   Zachęcam do przeczytania mojego felietonu w dzisiejszym nr DB2010 pt. Ja pluć na groby nie mam zamiaru.

Rzecz dotyczy zbrodni popełnianych na narodzie polskim przez tych, których dzisiaj polskie władze, a szczególnie prezydent Komorowski, za wielkich bohaterów i patriotów uznaje i nie szczędzi im odznaczeń, rent i specjalnych emerytur. W tym samym czasie rodziny ofiar żyją w nędzy i pies z kulawą nogą o ich los się nie zatroszczy. Nie mówiąc już o prezydencie „wszystkich Polaków”.

Za ustawą o ustanowieniu dnia 1 marca Narodowym Dniem Żołnierzy Wyklętych – 2 lutego 2011 r. głosował również klub poselski SLD, za wyjątkiem posła Artura Ostrowskiego. Ponadto przeciwni tej ustawie byli: Jerzy Fedorowicz, Leszek Korzeniowski, Alicja Olechowska, Jan Rzymełka, Jadwiga Zakrzewska (wszyscy PO) oraz Andrzej Celiński i Kazimierz Kutz (niezrzeszeni).

Takim bohaterskim żołnierzem wyklętym jest też Romuald Rajs ps. Bury – który z zimną krwią kazał mordować (rozstrzeliwać lub palić żywcem) obywateli Polski, narodowości białoruskiej. Tylko dlatego, że byli prawosławnymi i mieli inna narodowość. Kto nie wierzy, a czytanie go nie męczy, nich przeczyta uzasadnienie do umorzenia śledztwa IPN z 2005 r. (w załączniku).

IPN umarza to śledztwo z powodów formalnych, ale jednoznacznie stwierdza, co następuje:

Nie kwestionując idei walki o niepodległość Polski prowadzonej przez organizacje sprzeciwiające się narzuconej władzy, do których należy zaliczyć Narodowe Zjednoczenie Wojskowe należy stanowczo stwierdzić, iż zabójstwa furmanów i pacyfikacje wsi w styczniu lutym 1946 r. nie można utożsamiać z walką o niepodległy byt państwa, gdyż nosi znamiona ludobójstwa. W żadnym też wypadku nie można tego co się zdarzyło, usprawiedliwiać walką o niepodległy byt Państwa Polskiego.”

Bury”, stojący na czele oddziału (dla mnie zwykłej bandy) popełniającej czyny „noszące znamiona ludobójstwa” dla polskiej klasy politycznej i prezydenta Komorowskiego, to bohater, walczący o Polskę wolną i demokratyczną. Ludobójca „Bury”, czyli Romuald Rajs został przez warszawski sąd okręgowy rehabilitowany w 1995 roku, albowiem wg tego sądu działał w warunkach „wyższej konieczności”. Dokładnie takich samych, w jakich działali żołnierze hitlerowskiego Wehrmachtu, mordujący w czasach II wojny światowej Polaków, Żydów i Cyganów (obecnie Romów).

Nie chce mi się tego dalej komentować, więc zacytuję jednie zwrotkę z piosenki pt. Rever, francuskiej piosenkarki Mylene Farmer:

Śniłam, że potrafimy kochać
W powiewie wiatru
Wznosi się ludzka dusza
W płaszczu krwi
Pójdę pluć na Wasze groby
Nie ma prawdy, nie ma piękna

Śniłam, że potrafimy kochać

 

Napisz komentarz (0 Komentarzy)

Nie sądzę, aby mój tekst w sprawie „dodatku do emerytury” cokolwiek zmienił, ponieważ w „TYM” państwie zwykły człowiek, to tylko maciupeńki punkcik, którego władza nie dostrzega. A jak ten punkcik zaczyna być uciążliwy, bzycząc jak natrętny komar, to go władza po prostu palcem pstryknie i po sprawie.

Ale kiedy takie punkciki zaczną się gromadzić, mogą (a w zasadzie na pewno to uczynią) doprowadzić do powstania pewnej masy krytycznej, która „pstryknie” tę władzę i postawi do kąta Historii.

Zbliżają się wybory, a punkciki zaczynają się gromadzić. Poczekam … zobaczę, co z tego wyniknie.

Tymczasem zachęcam do lektury mojego felietonu na str. 2 tygodnika DB2010 (załącznik)

Napisz komentarz (0 Komentarzy)