Janusz "Bartek" Bartkiewicz

TRYBUNA MYŚLI NIESKRĘPOWANEJ

niedziela, 08 czerwiec 2025 11:54

Wojna

  •  
Oceń artykuł
(2 głosów)

 

                           Nie wiem, jaka broń będzie użyta w trzeciej wojnie światowej, ale czwarta będzie na kije i kamienie.”
                                                                                               Albert Einstein

                                                                   

   Dziś w nocy po raz pierwszy w życiu śniła mi się wojna na Ukrainie i chociaż ze snu tego niewiele zapamiętałem, to rano dopadły mnie różnego rodzaju refleksje, z którymi chce się z Wami podzielić.

A więc ad rem, jak mawiał śp. magister Szymoszek (późniejszy profesor) z prawa rzymskiego, kiedy nie znając odpowiedzi na zadane mi pytanie, zaczynałem mówić wiele, ale niestety nie o tym, czego ode mnie oczekiwał.

Dla polityków dążących do zdobycia lub utrzymania władzy trwający konflikt na Ukrainie stanowi niezwykle korzystną sytuację, którą można wręcz określić mianem politycznego daru losu. Nie muszą obawiać się o to, że społeczeństwo zacznie koncentrować się na podstawowych sprawach życia codziennego, ponieważ jego uwagę skierowano na wywoływanie i podtrzymywanie lęku przed możliwością bezpośredniej agresji ze strony Federacji Rosyjskiej. W pierwszej kolejności na Polskę, a następnie na Europę.

Celem tego działania jest wywołanie poczucia zagrożenia i niepokoju, które skutecznie powstrzymuje obywateli przed angażowaniem się w protesty społeczne oraz krytykę władz. W ten sposób tworzy się atmosferę usprawiedliwiającą zwiększone wydatki na cele obronne i zbrojenia. Skutkiem tego jest rozwój rozległego i kapitałochłonnego przemysłu zbrojeniowego, który wprawdzie stanowi istotną gałąź gospodarki, ale warto jednak podkreślić, że ten przemysł nie znajduje się pod bezpośrednią kontrolą państwa, a największe korzyści finansowe czerpią prywatni właściciele fabryk i przedsiębiorstw zbrojeniowych. Pracownicy tych zakładów otrzymują najczęściej jedynie wynagrodzenia minimalne, pozwalające im jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych.

Koncentracja na rozwoju przemysłu obronnego prowadzi z kolei do marginalizacji innych niezwykle istotnych sektorów społecznych i gospodarczych. Sfera ochrony zdrowia, edukacji, kultury, praw pracowniczych, transportu publicznego oraz wielu innych dziedzin zostaje pominięta lub świadomie niedofinansowana. Niedobory finansowe w tych obszarach są powszechnie tłumaczone ograniczeniami budżetowymi, podczas gdy na potrzeby zbrojeniowe olbrzymie środki finansowe niezmiennie znajdują się bez przeszkód.

Nie mam żądnych wątpliwości, że takie nasilone inwestycje w zbrojenia, choć pozornie mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa narodowego, w dłuższej perspektywie mogą przyczynić się do eskalacji napięć i zwiększenia ryzyka wybuchu konfliktu zbrojnego o znacznie szerszym zasięgu. Niestety nie mam też żadnych złudzeń co do tego, że obecna polska elyta polityczna nie uczyni niczego, co mogłoby być pierwszym, czy w ogóle jakimś, krokiem do normalizacji stosunków z Rosją, skłonienia jej do podjęcia pokojowych rozmów z Ukrainą, w następstwie czego przywrócenia jak najszybciej polsko-rosyjskich normalnych stosunków dyplomatycznych i przede wszystkim gospodarczych.

Dla mnie tacy polytcy jak Kosiniak-Kamysz czy Radosław Sikorski, to gwaranci rozbujania wojennej eskalacji, która jedynym czym może się zakończyć, to wojennych chaosem i cierpieniem milionów ludzi.

Ale oni (i im podobni) się tego nie obawiają, bo z Polski wyjadę, tak jak 17 września 1939 roku przez Zaleszczyki uciekł z Polski Prezydent Ignacy Mościcki, Naczelny Wódz Edward Śmigły-Rydz i premier RP Felicjan Sławoj Składkowski wraz z całym rządem. Pytanie zatem powinno brzmieć nie czy tak się stanie, ale kiedy?

2779756